De weg terug was lang…..

cropped-alida-logo.jpg

Na een lange periode van blessureleed en daarmee samenhangend hoofdleed is de weg terug lang. Vol met hobbels, nieuwe klachten, ongeduld, verlies van vertrouwen en weer een keer opnieuw beginnen.

Nooit echt gestopt maar wel stilgestaan, berustend, accepterend, twijfelend en toch weer vechtend. Nooit opgevend! Dat was wel de reden dat ik me er lang bij neergelegd heb dat het er niet meer in zou zitten. Ik kon nog zoveel, liep een aantal keren per week tijdens het geven van trainingen nog steeds 4-5 km, stel je voor dat ik ook dat niet meer zou kunnen. Meer zat er gewoon ook even niet in, maar nu………….it’s back. Ik wil weer, meer, sneller, vaker en het mooie is mijn verstand doet het ook weer. Ik luister weer naar het gefluister van mijn lichaam en snoer het fluisteren maar zo af en toe de mond, het is wat het is.

Het blessureleed begon ver voor de marathon van Boston van 2016. Die moest en zou ik lopen, ik had me tenslotte gekwalificeerd. Door een verhuizing, verder reizen naar mijn werk, passen en meten om toch trainingen te blijven geven en me geen tijd gunnen om even stil te staan om het fluisteren van het lichaam te horen ging het toen al mis. Vragen om problemen natuurlijk, maar lapmiddelen genoeg, een goede fysio, regelmatig naar de masseur en de kilometers gingen op zich met hangen en wurgen ook wel door in de voorbereiding. Maar toen een slijmbeursontsteking in mijn schouder en even helemaal uit de running. Toch die marathon lopen natuurlijk, zwaar ingetaped dat wel. Boston is geen marathon die je niet loopt. Toch? Ik kon mezelf daar wel van overtuigen. Ik ben gefinisht maar vraag me niet hoe, vanaf 25 km meer gewandeld en gedribbeld dan gelopen. Mijn goede knie in puin gelopen maar wel gefinisht. Dat was begin 2016.

We zijn 2 jaar verder. Een spuit in die knie, fysio therapie, heel veel fysio therapie, krachttraining, maar echt met plezier en klachten vrijlopen had ik wel uit mijn hoofd gezet. Ik was wel klaar met dat gepruts aan mijn lijf en stopte met de behandelingen. Toch weer een halve marathon gaan plannen, koppig als ik ben, want ja het was toch wel gaaf om in Brooklyn te lopen, tijd deed er even niet toe en als training moest het toch kunnen? Ja hoor en weer terug bij af. Het zat in het koppie niet goed, de knie bleef maar signalen afgeven, die ik dan weer negeerde.

Achteraf? Die schouderblessure, die knie, de verkeerde houding daardoor, 3 keer verhuizen in 2 jaar, veranderen van werk, daarin stuklopen, het plezier verliezen in alles wat altijd voorop stond. Zoveel signalen die ik genegeerd heb. Een combinatie van blessureleed en hoofdleed. Denk dat het gewoon te veel was alles bij elkaar en daarbij natuurlijk mijn eigen koppigheid, dat hielp ook niet.

Toch bleef het in het achterhoofd zitten hoor. Het was zoeken naar oplossingen, er kwam een plan, en een nieuwe fysio, en een nieuw doel en een oude droom en rust in het hoofd en heel langzaam kwam de oude vechtlust weer boven. Dan begint het dus pas echt, je ziet de weg maar je staat aan het begin en dan moet je gaan lange termijn denken. Je geduld bewaren, je doel voor ogen houden, regelmatig bijsturen, luisteren naar je partner, je vrienden, je fysio’s, luisteren, luisteren en laten bezinken. Lastig hoor om voortdurend te balanceren tussen wat kan en wat mag van jezelf en van anderen. Stap voor stap, doel voor doel. Kleine doelen onderweg naar…………

Het beste advies dat ik kreeg van mijn fysio? Pas als je na 2 dagen rust nog last hebt weet je dat het geen spierpijn is, maar dat je teveel gedaan hebt. Dat hielp me over de drempel, Een aantal dry needling behandelingen erbij en heel langzaam groeide het vertrouwen in mijn eigen lijf. Bijna 3 maanden ben ik heel voorzichtig bezig, per maand een stapje naar het volgende doel, soms weer 2 stappen terug en extra rust en dan weer een klein sprongetje vooruit. De eerste interval trainingen zitten er weer op (halve, nog geen volledige) maar iedere week komen we een stapje verder. Die snelheid? Even niet belangrijk, komt het wel is het goed, komt het niet is het voor nu ook goed. Afgelopen weekend genoten tijdens de Koning van Spanje Trail en weer geen klachten. Ik geloof er weer in, ik ben blij en ja ik moet er hard voor blijven werken maar ik kom terug! Het doel voor dit jaar is de Chicago Marathon en als we dan ook nog Tokyo kunnen lopen over 2 jaar dan hebben we wel de Marathon Major Six gelopen. Een lange termijn doel vraagt nu eenmaal meer wijsheid dan inzet heb ik mogen ervaren tijdens mijn worsteling van de laatste 2 jaar. Wilde dit verhaal toch delen omdat ik denk dat er veel mensen zijn die net als ik vergeten dat het herstel na een blessure minstens zoveel tijd en geduld vraagt dan het traject naar die blessure toe.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s